Do sanatorium Wilcza Przełęcz prowadzi jedna droga. Zimą śnieg stopniowo zaciera jej ślad, aż świat za górami staje się odległym wspomnieniem. To właśnie tutaj psychiatra Weronika Sadowska rozpoczyna pracę po lekarzu, którego nagłe zniknięcie personel wyjaśnia z niepokojącą oszczędnością słów.

Wśród codziennych zaleceń znajduje szczególny zapis: od piętnastej do szesnastej obowiązuje Godzina Ciszy. Nikt nie tłumaczy, dlaczego przestrzega się jej tak pilnie.

Początkowo Weronika próbuje znaleźć rozsądne wyjaśnienie dla wszystkiego, co ją niepokoi. Stary budynek pracuje. Zmęczenie zniekształca obrazy. Pacjenci powtarzają zasłyszane historie. Jednak nocą ktoś zatrzymuje się przed jej pokojem, a za ścianą odzywa się głos, który zna zbyt dobrze. Drzwi widziane w ciemności rano znikają pod warstwą farby.

Pozostają notatki poprzednika. Urwane zdania. Nazwiska, które powracają w dokumentach. I coraz więcej pytań, na które mieszkańcy sanatorium odpowiadają milczeniem.

Kiedy w pamięci Weroniki zaczynają pojawiać się luki, zapisuje godziny, sprawdza zamki, szuka świadków. Wkrótce musi jednak dopuścić myśl, że podczas tych brakujących chwil mogła robić coś, czego teraz nie pamięta. Że inni wiedzą o niej więcej, niż chcą powiedzieć.

Pewnego ranka znajduje kopertę.

W środku czekają trzy słowa:

„Już tu byłaś”.